Նախամասնագիտական կողմնորոշում

Հիմնախնդիր

Քանի որ հիմա ունենք բազում ուսումնական հաստատություններ`համալսարաններ , քոլեջներ , ուսումնարաններ, և ունենք շատ բազմազան մասնագիտությունների ցանկ, 9-րդ դասարանի աշակերտների համար ապագան կառուցելու գործը շատ դժվար է դառնում։ Չեն կարողանում կողմնորոշվել, թե ինչ ուղիով շարունակեն իրենց կյանքը և շատ հաճախ նրանց մի մասը սխալ որոշում է կայացնում։

Նպատակ

Մեր նպատակն է երիտասարդներին ծանոթացնել ամենատարածված և ամենածայրահեղ թվացող մասնագիտություններին։ Հնարավորություն կտրվի հարց ու պատասխանի մեջ մտնել տվյալ մասնագիտություններն ունեցող անձանց հետ։ Երիտասարդներին կբաժանվեն թեստեր , որոնց լրացման արդյունքում 80% հավանականությամբ կբացահայտվի նրանց ուժեղ և թույլ կոմերը , որը հնարավորություն կտա ավելի հեշտ որոշում կայացնել մասնագիտության ընտրության հարցում։

«Երիտասարդները հանուն զարգացման» նախագիծ

img_20181207_123009Ցանկացած երիտասարդ, ով համարում է, որ ինքն է սեփական երկրի տերը,  անտարբեր չի կարող անցնել ամեն քայլափոխի հանդիպող էկոլոգիական խնդիրների կողքով,կարևորում է հասարակության յուրաքանչյուր անդամի սոցիալապես պատասխանատու լինելու գաղափարը,ձգտում է ինքնադրսևորվել սեփական գաղափարների իրագործմամբ, ուզում է սովորել և գտնել իր երազած մասնագիտությունը, ուրեմն կհետաքրքրի այս նախագիծը։

Մենք՝ Լուսինեն և Հովսեփը` «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի սաներս, ներկայացնում ենք «Երիտասարդները հանուն զարգացման» նախագիծը , որը բաղկացած է 4 ծրագրերից, ուղղված դպրոցահասակ երիտասարդներին։
Դրանք հետևյալն են՝

 

 

«Թափօֆֆ» հասարակական ձեռներեցություն

tapOFF(ecorev)Հիմնախնդիր

Պոլիէթիլենային տարաների արտադրության գործընթացը վնասակար է, քանի որ աղտոտվում է շրջակա միջավայրը: Արտադրման ընթացքում ծախսվում է էներգիա եւ մթնոլորտ են արտանետվում մեծ քանակությամբ թունավոր եւ ջերմոցային գազեր, որոնք նպաստում են մթնոլորտի աղտոտմանը եւ գլոբալ տաքացմանը, որը ամենամեծ աղետն է երկիր մոլորակի վրա: Ամբողջ աշխարում վերամշակվում է օգտագործված պոլիէթիլենային տարաների չնչին մասը` 1 %-ից էլ պակաս, քանի որ այն չափազանց ծախսատար է: Պոլիէթիլենային տոպրակներից կամ շշերից տարեկան սատկում է 1 մլն թռչուն:

Նպատակ
Գործողությունների ավարտին մենք կունենանք հավաքված պլաստիկե շշերի խցաններ տարբեր ուսումնական հաստատություններից , քոլեջներից, ուսումնարաններից , որպեսզի երիտասարդներն էլ ունենան մասնակցություն այս ծրագրում: Խցանները կվերարտադրվեն թիմի մասնակիցների կողմից , արդյունքում ունենալով հուլունքներ և զարդեր։ Դրանք կվաճառենք , բայց դա չի լինի մեր ծրագրի գլխավոր նպատակը:
Ամեն ծրագրի իրականացման օրը կկազմակերպվի միջոցառում ինչ-որ կազմակերպության/հաստատության համար և կվաճառենք նաև ծրագիր , որը գնորդի համար կլինի սոցիալական գովազդի տարբերակ:

Սոցիալական ձեռներեցություն

Ակնհայտ է, որ դասական բարեգործության մեթոդները այլեւս հնացած են, բավարար չեն եւ նույնիսկ որոշ պարագաներում խոչընդոտում են երկրի տնտեսական զարգացմանը:  Երբ խոսքը գնում է տնտեսական զարգացման եւ աղքատության դեմ պայքարի մասին, սոցիալ ձեռներեցության մոտեցումներն ավելի արդյունավետ, շարունակական եւ կայուն են, քան ավանդական ձեւաչափերը։
Սոցիալական ձեռներեցությամբ կարող են զբաղվել ոչ միայն կազմակերպությունները , այլ նաև անհատները: Դա իրենից ներկայացնում է հետևյալը՝ լուծում ենք սոցիալական խնդիր , որի արդյունքում ունենում ենք շահույթ: Կարճ ասած՝ Շահում ենք մենք, շահում է բնակչությունը
Սոցիալ ձեռներեցությունը հավասար է կրթությանն ու  մշակույթին, որոնք կօգնեն Հայաստանին անցում կատարել գոյատևման մոդելից դեպի բարգավաճում:

Ես եմ

fb_img_1542183618116Ես Լուսինե Ավետիսյանն եմ։ Ես սովորում եմ Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիրի տասներկուերորդ դասրանում։ Այս ուսումնական տարվանից արդեն ավարտում եմ իմ սիրելի կրթահամալիրը։ Շատ կկարոտեմ մեր ճամփորդությունները, նախագծային շաբաթները։ Այս դպրոցը ինձ ընձեռնել է շատ հնարավորություններ, տվել է ինձ ազատություն իմ մտքերի և կարծիքների համար, ինչը չկար իմ նախորդ դպրոցում, որտեղ դասղեկը քո բանտի պահակն էր, տնօրենը` բանտատերը, մի բան սխալ անելու դեպքում քո վրա բղավում էին և անարգում։ Ի տարբերություն դրա իմ ներկայիս ուսումնական հաստատությունում, ինձ բացատրում են իմ սխալը, և բարի ու հաճելի խորհրդի տեսքով հորդորում ճիշտ վարվել մյուս անգամ։ Այս մեթոդը ավելի հասկանալի և ընդունելի է։ Այն հիմնված է ուսուցչի և աշակերտի փոխհարգանքի վրա,այլ
ոչ թե վախի և հնազանդության։ Մեր կրթահամալիրը կարծես մի մեծ լիբերալ ընտանիք լինի պատրաստ միշտ փոփոխությունների դեպի լավը։ Ցանկացած դասաժամի ոչ միայն սովորելն է մեր գլխավոր նպատակը, այլ նաև ստեղծելն ուժեղ ընկերական ու բարեդրացիական կապեր մեր աշակերտների միջև։ Ցանկացած ուսուցիչ մեր դպրոցում ունի առանձնահատուկ ուսուցման մեթոդներ և յուրաքանչյուրս կարող ենք ընտրել մեզ համար համահունչ ուսումնական պլան, ինչը ` դրախտային է։

Ես  միայն այս տարվա սեպտեմբերին կողմնորոշվեցի, թե ինչ ուղղությամբ կշարունակեմ իմ ուսումը` գրաֆիկ դիզայն, ինչի համար ես պետք է հանձնեմ գծագրություն, գծանկար և կոմպոզիցիա։ Դրա համար իմ կրթահամալիրը ինձ առաջարկում է գծանկարի ժամեր մեր Գեղարվեստի դպրոցում։ Դրա համար ես ընտրել եմ միայն երկու լրացուցիչ առարկա` գունանկար և գծանկար, իսկ մնացած իմ ազատ ժամանակը զբաղվում եմ իմ պարապունքներով։
Իմ դպրոցը ինձ տվել է հնարավորություն սովորել մտածել ուրիշ ուղիներով, ինչը ինձ հիմա շատ է պետք գալիս գեղանկարչության արվեստը ուսումնասիրելիս։ Նաև իմ մաթեմատիկայի դասատուն ինձ սովորեցրել է, որ ինչպես մաթեմատիկայի մեջ այնպես էլ կյանքում անլուծելի խնդիրներ չկան և միշտ պետք է գնալ մինչև վերջ։
Բացի այդ ամենից, այստեղի առավելություններից է այն, որ այստեղ հնարավորություն կա բավականին էժան գումարի դիմաց ճամփորդել, ինչը չկար իմ մյուս ավագ դպրոցում։ Այս տարվա մարտին ճամփորդում էինք Վրաստան` ուսումնասիրում էինք հարևան երկրի էկոլոգիական, հասարակական խնդիրները, սովորում էինք թե ինչպես են նրանք այդ խնդիրների լուծումները տեսնում, և հակառակը մենք էինք կիսվում մեր փորձով ու խորհդներով։ Նաև ձեռք բերեցին վրացահայ ընկերնեը, ի դեպ նրանց հետ մինչ այժմ էլ կապ ենք պահում և հանդիպում եթե նրանք մեզ հյուր են գալիս։
Այս ամենը ամփոփելով կասեմ, որ մեր կրթահամալիրը սովորեցրեց կյանքին նոր կողմով նայել, դպրոցին տեսնել ոչ թե բանտ, այլ ազատ ու դրական մի հաստատություն։

Մենք Ոսկեհատում

Ուղևորվեցինք Աշտարակի Ոսկեհատ գյուղ։ Ճանապարհը կարճ էր, բայց միևնույնն է, հասցրեցինք ճանապարհին մի լավ խոսել։ Ինչպես միշտ ընթացանք ուրախ և դրական տրամադրությամբ։ Երբ ժամանեցինք Խրիմյան հայրիկի դպրոց ` մեր Ոսկեհատի ընկերները դիմավորեցին մեզ ջերմ ընդունելությամբ։ Խոսեցինք հետագա ծրագրերի ու համագործակցությունների մասին, իսկ հետո որոշեցինք գնալ ու միասին մաքրել Ամբերդ գետի ափը։ Գեղեցիկ էր Ոսկեհատը իր ճերմակ երիցուիկներով և կարմիր լալաներով։ Այնուհետև ոտքով զբոսնելով և հետևելով գյուղական կյանքին՝ քայլեցինք դեպի Ճգնավորի այր, որի ժայռերի տակ շոգից հետո հաճելի հով էր։ Ընկեր Աննան մի փոքր պատմեց պարերգերի և Համբարձման տոնի մասին և ավանդույթի համաձայն պարերով նշեցինք մեր ծանոթությունը։

Ներքին անհամերաշխությունը ավելի շատ է Հայրենիքը կորստյան մատնում, քան եկած թշնամին

<<Ներքին անհամերաշխությունը ավելի շատ է Հայրենիքը կորստյան մատնում, քան եկած թշնամին>>: Խրիմյան Հայրիկ

Ուզում եմ խոսել իրականության մասին։ Այն իրականության , որտեղ ապրում ենք մենք , նույնիսկ դպրոցի ամսագրերի համար սեր երազող ու երևակայական կամ անտեսանելի կերպարների մասին գրողները։ Այն քաղաքի , որտեղ ամեն ինչ վարդագույն չէ , որտեղ սեր ու համերաշխությունը սփռված չէ։ Որտեղ իրար սիրելու փոխարեն քարկոծում են։ Որտեղ զինվորի համար նախատեսված , պիտակի վրա գրված “վաճառքի ենթակա չէ” ուտեստը վաճառում են խանութներում։ Որտեղ կռիվ են անում մի տարածքի համար , այն պարագայում , երբ իրենց ունեցածն անգամ ճիշտ օգտագործելու տարբերակ չունեն։ Որտեղ մեծամասնությունից տարբերվողին պիտակավորում են։ Արտաքինը բովանդակություն համարում ու հանում բոլորին հասանելի շրջանից։

Ու մարդիկ խաղաղություն են ուզում իրենց տներում , հեռուստացույցի դիմաց նստած։ Ուզում են՝ քաջ գիտակցելով , որ նրանցից ավելիին արժանիները մի կտոր հաց չունեն։ Ու հաց չունեցողների որդիներն են զոհվողները։

Սրանք այն խնդիրներից էին, որոնք մինչ այսօր կա մեր երկրում , հասարակության մեջ: Որոնք տեսնում ու լսում են գրեթե բոլորը , բայց քչերն են բարձրաձայնում:

Հովսեփ Զուրաբյան
Լուսինե Ավետիսյան